कहिले नदिजस्तो कहिले पोखरी जस्तो जिन्दगी पनि कहाँ छ जिन्दगी जस्तो । दुखका थुम्काहरु कहिल्यै बगाउन सकेन केहि त बगिरहन्छ यि आँखामा नदि जस्तो ? उज्यालोमा सङ्गै हुन्छ अध्यारोमा हराउँछ , त्यो छाँया पनि बेईमान रहेछ

बा-आमाको आशिर्वाद यो शिरमा भएको बेला न लडिदो रहेछ जस्तोसुकै भिरमा भएको बेला । तिम्रो मोहनी मुस्कान बिल्कुल कुरुप देखिने छ यदि मुस्कुरायौ भने मुलुक पिरमा भएको बेला  । मैले सम्झिने गरि तिमिलाइ एकचोटि बिर्सेको छु

काग एका बिहानै घामको झुल्कोले झसंङ्ग भएको यो मनुवा निद्रा हराएर बाटो बिराएको बटुवा झैँ ओछ्यानमा डर्लङ्ग लडेको बेला छानाबाट कराइरहेछ काग बासी समाचार । हरेक दिन तिम्रा मानवरुपी आत्माहरुको अन्तिम दाहाँ संस्कार गरिदैछ तै पनि

यो आलेख लेख्न सुरु गर्दै गर्दा दुनियाँको सबैभन्दा प्यारो मान्छे आमालाई सम्झीरहेको छु । खै सन्तानले आफनी आमालाई कतिबेला कसरी सम्झन्छन मलाई थाह छैन । सुर्योदयको यो क्षणमा म मेरी आमालाई बेस्कन सम्झीरहेछु । आमापछि उमेरका

सडक किनारमा कुनै आभागी अनाथहरु झै लाग्ने सार्वजनिक पुटपाथका गरिब जस्ता यी बाटोहरुमा आज सरकार उपरबाट डोनेशन आउदैछ सहरको विशाल अस्पतालमा गाउँका गरिब बाटोहरुको अपरेशन हुदैछ। त्यही अर्धबेहोस रोडमा त्यही मोडमा त्यहि वोर्क इन प्रगेसको(Wip) अनि