साहित्य Archive

सानो

सानाे तिमिले अचानो बनायाै चोट सहने अचानोको भक्कानो कसरी सुनाउ म तिमिलाई  । तर सुन आज

अरु त यस्तै हो मेरी आमालाई सम्झाई दिनु

मर्छु होला केही दिनमा मलामी आईदिनु अरु त यस्तै हो मेरी आमालाई सम्झाईदिनु यो देह मृत

समयको परिबन्धमा प्रेम..

समय परिबर्तन हुदै गयो हामी एक अर्काको बिश्वासिलो पात्रको रुपमा स्थापित हुदै गयाैँ परिस्थीतीले बेला बेलामा

जब म आफु जन्मेको गाँउमाथि उभिन्छु

म यो शब्दावली प्रयोग नगरौ भन्दा भन्दै पनि बाध्य भएर प्रयोग गर्दैछु हिजो जस्तो मेरो गाँउको

सपना भित्रका सपनाले जगाएका रहरहरु

दिनहरु यस्ता थिए सम्झीदा अहिले पनि पट्यार लाग्दैन जतिबेला म स“ग सानो समाज परिबर्तनको सपनाका त्यान्द्रा

जन्मिदै भाग्य खोसिएको अभागी मान्ठ 

सम्झना मात्रै छ  म आफु हासेर दिदिलाई रुवाएको त्यो क्षेण जति बेला म उमेरले त्यहि ४

जन्मदै झरी परेको मान्ठ

समयका लप्काहरु बेलाबखत आएर नियतीसंग ठोकिन्छन । बिजुली चम्के जस्तै आउछन जान्छन कहिले रमाइला पल कहिला

शिरानीमा सुगन्ध

यतिका बर्षसम्म तिमी नहुँदा पनि मेरो शिरानीमा तिम्रो सुगन्ध पाएर आस्चर्य भयो होला तिमीलाई भो आस्चर्यमा

चन्द्रागिरीको डाँडोबाट प्रधानमन्त्री ओलीले लेखे सात मिनेटमा यस्तो भावुक कविता

परिवर्तनशील दुनियाँमा सँधै बाँचेको को छ र ? बाँचुञ्जेल हो जिन्दगी मर्नु त छँदैछ मरे पनि

जब म पचाल झरनामा उभिन्छु !

एउटा रित्तो खालि डायरी बोकेर अनेकौं सपनाहरूको पोको बेरिरहेको थिए । लाथ्यो कहिलेकाँही धेरै सपनाहरू देख्नु